LJN: AA2591, Hoge Raad, 33395

gewezen op het beroep in cassatie van X te Z tegen de uitspraak van het Gerechtshof te Arnhem van 13 mei 1997 betref fende na te melden naheffingsaanslag in de motorrijtuigenbelas ting.

1. Aanslag, bezwaar en geding voor het Hof Aan belanghebbende is voor het motorrijtuig met kenteken AA-00-AA een naheffingsaanslag in de motorrijtuigenbelasting opgelegd, berekend over het tijdvak 1 oktober 1993 tot en met 30 juni 1994 ten bedrage van f 1.039,-- aan enkelvoudige belasting en f 1.039,-- aan verhoging. Deze aanslag is, na daartegen gemaakt bezwaar, bij uitspraak van de Inspecteur ge handhaafd, met het besluit geen kwijtschelding van de verho ging te verlenen. Belanghebbende is tegen die uitspraak in beroep gekomen bij het Hof, dat deze uitspraak heeft bevestigd. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.

2. Geding in cassatie Belanghebbende heeft tegen 's Hofs uitspraak beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Staatssecretaris van Financiën heeft bij vertoogschrift het cassatieberoep bestreden. Belanghebbende heeft de zaak doen toelichten door mr C.M.

Becx, advocaat te Nijmegen. De Advocaat-Generaal Ilsink heeft op 17 augustus 1998 geconludeerd tot verwerping van het beroep.

3. Beoordeling van de middelen van cassatie 3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Belanghebbende was op 6 juni 1994 houdster van een personenauto met kenteken AA-00-AA. Zij was van plan die auto te verkopen. Een controlerend ambtenaar van de Belastingdienst heeft in zijn op 16 mei 1995 opgemaakte ambtsedige verklaring vermeld dat hij op 6 juni 1994 omstreeks 16.29 uur heeft geconstateerd dat van voormeld motorrijtuig gebruik gemaakt werd van de weg 111, waar het stond geparkeerd op de groenstrook gelegen aan die weg "tussen de sloot en het fiets pad, welke groenstrook behoort bij de openbare weg". Belanghebbende heeft in haar bezwaarschrift uitdrukkelijk gesteld dat het motorrijtuig zich ten tijde van de voormelde controle op een oprit, niet zijnde een openbare weg, bevond. Zij heeft voorts aan de Inspecteur meegedeeld dat getuigen haar stelling kunnen bevestigen. De Inspecteur heeft de aan slag gehandhaafd. Aan belanghebbende is door de Inspecteur niet meegedeeld dat zij - op haar verzoek - met betrekking tot haar bezwaar gehoord kon worden.

3.2. Het Hof heeft na het horen van drie getuigen geoordeeld dat de Inspecteur door overlegging van een ambtsedige verklaring aannemelijk heeft gemaakt dat de auto van belanghebbende zich op de controledatum op de openbare weg bevond.

Het Hof heeft voorts geoordeeld - dat uit de door belanghebbende en de getuigen afgelegde verklaringen, welke niet concreet op dag en tijdstip van de controle betrekking hebben, niet is af te leiden dat die ambtelijke constatering niet juist zou zijn; - dat aan de geloofwaardigheid van die constatering niet kan afdoen dat deze op basis van vastgelegde controlegegevens eerst op 16 mei 1995 is opgesteld en dat ten tijde van de con trole geen foto is gemaakt; - dat het feit dat belanghebbende in de ontvangstbevesti- ging van het bezwaarschrift niet is gewezen op de mogelijkheid te worden gehoord, geen aanleiding geeft tot vernietiging of vermindering van de enkelvoudige belasting en/of de verhoging; - dat de Inspecteur bij de voorbereiding van haar uitspraak op bezwaar niet gehandeld heeft in strijd met artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht (verder: Awb).

3.3. Voor zover de middelen 1 en 4 de klacht inhouden dat de Inspecteur verzuimd heeft op grond van artikel 25, lid 4, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen in verbinding met par. 6.8.1 van het Voorschrift Awb belanghebbende erop te wijzen dat zij op haar verzoek in de gelegenheid zou worden gesteld met betrekking tot haar bezwaarschrift te worden gehoord, is die klacht gegrond. Dit verzuim is echter in de procedure bij het Hof hersteld. Anders dan middel 1 aanvoert kan deze schending van de hoorplicht niet tot gevolg hebben dat de zaak, na vernietiging van de uitspraak van de Inspec teur, naar deze wordt teruggewezen om haar in staat te stellen de belanghebbende alsnog te horen. Daartoe heeft het Hof niet de bevoegdheid. Het Hof moet het verzuim herstellen, zoals het ook heeft gedaan. Op grond van een en ander kunnen de middelen 1 en 4 niet tot cassatie leiden.

3.4. De middelen 2 en 3 zien eraan voorbij dat de waardering van het bewijs is voorbehouden aan het Hof. Het Hof heeft zijn oordeel daarover toereikend gemotiveerd. Dat oordeel is niet onbegrijpelijk. Ook indien de vermelding van de aanwezigheid van een sloot in de ambtsedige verklaring onjuist zou zijn, behoefde het Hof daaraan geen doorslaggevende betekenis toe te kennen. De beide middelen kun nen geen doel treffen.

3.5. Het vijfde middel faalt op de gronden die zijn vermeld onde...

Als u al cliënt van vLex bent, Hier verder gaan