Ongewenstverklaring / ne bis in idem-beginsel / doel en strekking van art. 67 lid 1 onder e Vw 2000

Aan verzoeker is volgens de rechtbank terecht artikel 1F van het Vluchtelingenverdrag tegengeworpen maar het besluit wordt om andere redenen vernietigd. In het tweede besluit handhaaft verweerder de tegenwerping van artikel 1F onder verwijzing naar zijn eerste besluit en verklaart verzoeker om die reden tevens ongewenst. In beroep tegen de asielbeslissing en in bezwaar tegen de ongewenstverklaring komt verzoeker gemotiveerd en gedocumenteerd terug op zijn oorspronkelijke asielrelaas. Onder die omstandigheden kan verweerders kennelijke beroep op het ne bis in idem-beginsel niet slagen. Zonder nader onderzoek is onzeker of nog wordt voldaan aan doel en strekking van artikel 67, eerste lid, aanhef en onder e, van de Vw 2000. Het staat immers niet langer op voorhand vast dat verzoeker elders "daden die ook naar Nederlands recht zware misdrijven zouden opleveren" heeft begaan. Bovendien zijn de door verzoeker gestelde van zijn oorspronkelijke asielrelaas afwijkende feiten en de door hem overgelegde documenten ter staving daarvan in het kader van verzoekers ongewenstverklaring niet onderhevig aan de zogenaamde novumtoets. Schorsing van de ongewenstverklaring.