Ongewenstverklaring / artikel 1(F) Vluchtelingenverdrag / hoorplicht / artikel 7:2 Awb

Verzoeker is ongewenst verklaard omdat artikel 1(F) van het Vluchtelingenverdrag aan hem is tegengeworpen. Tevens is de aan verzoeker verleende verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd ingetrokken en het daartegen ingediende beroep is niet-ontvankelijk verklaard vanwege de bestaande ongewenstverklaring.

Een gevolg van de niet-ontvankelijkverklaring van het beroep gericht tegen de intrekking van de verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd is dat de grieven die verzoeker in dit verband had aangevoerd, dienden te worden beoordeeld in het kader van de toen nog lopende bezwaarprocedure tegen het besluit tot ongewenstverklaring. Zowel voor het besluit tot intrekking van verzoekers verblijfsvergunning asiel als de ongewenstverklaring van verzoeker geldt dat die is gebaseerd op de tegenwerping aan verzoeker van artikel 1(F) van het Verdrag. Deze tegenwerping is met name gebaseerd op het ambtsbericht van de Minister van Buitenlandse zaken van 29 februari 2000.

Naar het oordeel van de voorzieningenrechter biedt hetgeen verzoeker tegen het besluit tot ongewenstverklaring in bezwaar heeft aangevoerd en hetgeen hij in beroep tegen het besluit tot intrekking van zijn verblijfsvergunning asiel heeft aangevoerd geen enkele grond voor het oordeel dat op voorhand in redelijkheid geen twijfel mogelijk is dat het bezwaar niet tot een ander besluit kan leiden. Verzoeker heeft in de gronden van het voormelde bezwaar en beroep immers gemotiveerd betwist dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan misdrijven in de zin van artikel 1 (F) van het Vluchtelingenverdrag en ook heeft hij de juistheid van het ambtsbericht gemotiveerd bestreden. Verweerder heeft daarom ten onrechte geoordeeld dat het bezwaar kennelijk ongegrond was en ten onrechte afgezien van het horen van verzoeker.

Beroep gegrond, vovo afgewezen.